Yazarlar genellikle naziktir. Ölçülüdür. Mütevazıdır. Toplum içinde cümlelerini pamuklara sarar, köşelerini törpüler, sivri uçlarını gizler. Çünkü bu dünyada kibir, yüksek sesle söylendiğinde ayıplanır.
Ama iç dünyada…
İç dünyada işler biraz daha kendinden memnun ilerler.
Bu yazıda, yazarların aklından geçen ama asla yüksek sesle söylenmeyen o 11 kibirli iç cümleyi inceliyoruz!
1. “Bunu ben yazmasaydım, kim yazacaktı gerçekten?”
Bu cümle genellikle yazı bittiği anda, ekrana bakarken belirir. Evrende milyarlarca insan vardır ama o cümleleri, o sırayla, o tonla yazacak kişi sayısı… dramatik biçimde azdır.
Yazar bunu bilir.
Ve bu bilgi, tabii ki bir özgüven patlamasına yol açar.
2. “Bu kitabı herkes anlayamaz.”
Evet, içten içe bununla gurur duyulur.
3. “Biraz akıllı olsalardı, bunu kaçırmazlardı.”
Bu cümle genellikle reddedilen ya da yayınevlerindeki akıbeti uzun süredir belli olmayan dosyaların ardından gelir.
Kızgın değil, sadece… entelektüel olarak hayal kırıklığına uğramış bir ruh halidir.
4. “Bu karakteri ben bile tam çözemiyorum.”
Bu, yazarın kendi zihnine duyduğu hayranlığın en estetik ifadesidir. Karakter, yazarın elinden çıkmıştır ama artık ona da sürpriz yapmaktadır.
Bu durum, tanrısal bir tat bırakır.
5. “Bu cümleyi yazan biri sıradan bir hayat yaşamamalı.”
Ve gerçekten de yaşamaz.
İç dünyasındaki fırtınalar, zihinsel labirentler, varoluşsal krizler eşliğinde soğukkanlılığını korur.
6. “Bazı okurlar için fazla iyi olabilirim.”
Yazar bunu dile getirmez, sadece kitapçıların raflarındaki diğer kitaplara bakarken içinden geçirir.
7. “Bu sahneyi yazarken biraz kendimden korktum.”
Bu, yazarın karanlıkla kurduğu dostluğun gururlu itirafıdır. Kendi yazdıklarından korkmak, yazarlıkta önemli bir başarıdır.
8. “Yayınevi bu kadarını anlayamazdı zaten.”
Bu cümle, reddedilmenin ardından zihnin kendini onarma biçimidir. Ama aynı zamanda son derece rafine bir kibir barındırır.
9. “Bu metin zamansız, o yüzden şu an anlaşılmıyor.”
Aksini kim iddia edebilir ki?
10. “Bunu okuyan biri, eskisi gibi olamaz.”
Yazar, kelimelerin insan zihninde yarattığı tahribatı küçümsemez. Ve bundan gizli bir haz alır.
11. “Bazı insanlar bunu yaşamadan yazamaz, ben yazdım.”
Bu, hayal gücünün muhteşem bir şey olduğunun farkına varmaktır.
🖤Sevgiler.
Yazar Olma Fantezisi ve Gerçekle Çarpışma Anı
Yazarlık Sancıları: Yazmak Neden Bu Kadar Acıtıyor?
Karanlık Romantizm Nedir? Aşkın Gotik Yüzü ve Edebiyat
Yorumlar
Yorum Gönder
Yorum Bırak